Archivos de la categoría ‘Especiales’

foto-encabezado-twitter-noviembre-2013-v2

 

10 años… se dice pronto, ¿verdad? Pues ha pasado y esto es el fruto de esta década de relatos, de, con esta, 3692 entradas, de más de 55.000 visitas y de 18.000 visitantes, de muchas horas frente al ordenador y frente al móvil, pero, sobre todo, de muchas palabras, de muchos relatos y de muchas ideas, sentimientos y emociones que han ido aflorando en cada uno de ellos.

Gracias a todos por estar ahí. Lo prometido es deuda y esta es mi forma de celebrar estos 10 años:

 

 

A árbore dos sonos (Fin)

Publicado: 17 mayo, 2013 en Especiales
Etiquetas:

Naquel instante foi cando espertei. A miña muller, a miña beira, estaba esperta e ollábame con curiosidade. Díxome que se espertara uns momentos antes e que se xirara para me ver e que observa en min un sorriso de felicidade como nunca mo vira antes.

– ¿Es feliz? – preguntoume.

Díxenlle que si, que non podía selo máis e biqueina.

Horas despois díxenlle á miña muller que o noso fillo sería moi afortunado e que tódolos días lle contaría contos e faría que crese nos seus sonos para que os puidese alcanzar algún día. Ela asentiu, e respondeume que o fariamos xuntos.

A miña muller nunca me preguntou que soñara. Quizais foi o mellor, nunca lle podería explicar unhas sensacións de felicidade tan fortes como as que tiven naqueles intres, como as que tiven naquel sono.

Pasados uns meses, nunha revisión co médico, confirmáronnos que o noso bebé ía a ser un meniño.

Chegados a casa empezamos a facer conxecturas e a nos imaxinar ó noso fillo medrando con nós.

– ¿Como o queres chamar? – preguntoume.

Non dubidei nin por un momento a miña resposta.

–  Anxo, como o seu avó.

Ángel

A árbore dos sonos (III)

Publicado: 17 mayo, 2013 en Especiales
Etiquetas:

Aí estaba, diante de nós. Ó fin podía vela. Non fixo falla que meu pai me dixera que era esa, comprendino ó intre de vela. Así que corrín cara ela en canto meu pai me seguía de preto, achegándose a ela tamén sen présa.

Cando cheguei a súa beira toquei o seu tronco. Aquela era a máis grande, enorme e garrida  árbore que xamais vira.

Ollei a meu pai, que se atopaba detrás de min. Sorriu e achegouse ata se poñer á miña altura. Entón díxome que era unha grande árbore, que eu o fixera ben.

Pregunteille que tiña que ver unha cousa con outra.

– Todo – contestou. Todo porque es un home que busca cumprir seus sonos.

Asentín. Logo fixeime por primeira vez na súa copa, que se alzaba a metros de distancia do chan, e observei que a árbore estaba núa, que non tiña follas.

Pregunteille ó meu pai. El díxome que pronto chegaría a primavera e que pronto florecería. Quedei observando. Díxenlle ó meu pai que ía ter un fillo, que ía ter un neto.

El sabíao. Contoume que alí todo se sabía e díxome entón que ollase de novo a copa da árbore. Fíxeno e observei abraiado que das pólas núas da árbore xermolaban follas e que esas follas medraban a grande velocidade ata cubrir tódalas pólas e, axiña, tamén xurdiron flores entre as follas, flores de tódalas cores e belas como xamais vira algunha.

– ¿Por que? – preguntei en alto.

– ¿Aínda non o sabes?. Fíxate ben.

Un froito caeu da árbore. Non sabería dicir que era pero, sen darme tempo a pensar, dese froito emerxeu de súpeto unha semente dourada, que máis asemellaba unha pedra preciosa que unha semente. O froito do cal saíu desapareceu sen máis, como se de maxia se tratara.

Achegueime e recollín a semente. Deixeina na palma da miña man dereita. Daquela pequena semente xermolaba unha cálida sensación, unha sensación de vida como nunca houben de sentir nunca mais.

Entón lembrei o que o meu pai me contara. Cando unha alma percorre o camiño cara o mundo, unha semente nace nos campos do máis alá, unha semente que será plantada polo anxo gardián da persoa que vaia nacer, unha semente da cal medrará a árbore de seus sonos.

– ¿De quen é esta semente?

Meu pai sorriume.

– É da árbore de teu fillo.

Unha grande ledicia rebordaba aínda máis se cabe o meu corpo infantil. Non o podía crer. Estaba vendo a semente da árbore do meu fillo, a semente da árbore da cal xermolarían os seus sonos. Aquel era o mellor regalo que ninguén me podería dar nunca.

Entón ollei ó meu ó redor. Buscaba un anxo, o anxo que tiña que gardar aquela semente.

O meu pai achegouse e colleu con suavidade e cariño a semente.

–  ¿Aínda non te deches conta?.

Entón empezou andar. Eu seguíao coa vista, estaba paralizado.

De súpeto os meus ollos viron algo incrible. O meu pai transformábase nun anxo, un anxo con corpo de neno e grandes ás brancas. O anxo ficou diante miña e fíxome o aceno de que estirara a miña man. Cando, por fin, o fixen, colleu docemente e con inmenso coidado, a semente dourada. Logo, axeonllouse e cavou coas súas propias mans un miúdo furado no que a depositou, para, despois, volver a botarlle terra por riba con suavidade e cariño.

Unha vez feito isto, miroume e foi como se me falase. Transmitiume que non me preocupara, que el se ocuparía do meu fillo, que el coidaría da súa árbore.

Alas ángel

A árbore dos sonos (II)

Publicado: 17 mayo, 2013 en Especiales
Etiquetas:

Todo pasou o mesmo día que souben que a miña muller estaba embarazada e iamos ter o noso primeiro fillo. Eu era aquel día o home máis feliz do mundo e observaba durante a noite, na cama, como a miña muller durmía tranquila tras un día repleto de emocións, de chamadas e, sobre todo, dunha felicidade inmensa, pois o futuro membro da nosa familia era querido e buscado por nós. Ó tempo de observala, irradiando eu unha felicidade desbordante, fiquei durmido de forma pracenteira. Entón foi cando pasou. Tiven un sono. Tiven o sono que o meu pai dixo que podería ter algún día.

No sono atopábame pisando cos meus pés nus un prado de fina herba, verde, húmida e suave. O outeiro no que me atopaba era inmenso e chegaba alá ata onde alcanzaba a miña vista. Estaba salpicado de plantas e árbores magníficas e preciosas, separadas por distancias prudenciais, case matemáticas e exactas.

Entón percateime de algo. Os meus pés eran moi pequenos e as miñas dedas tamén igualmente cativas. Toquei e observei o meu corpo. Era novamente un neno.

Era algo inimaxinable. Volvía ser neno. Sentíame feliz, feliz completamente. Entón comecei a correr polo prado. Xogaba e saltaba unha e outra vez.

Miraba para os lados namentres xogaba. Naquel lugar non asemellaba haber ninguén pero, sen embargo, non tiña sensación algunha de soidade senón que asemellaba estar rodeado dunha aura que me confortaba e facía que todo fóra moito máis belo, máis precioso, máis único. Asemellaba que aquel lugar estaba enfeitizado e non se podía sentir un triste ou infeliz.

Corría e corría. Saltaba e facía piruetas. De súpeto, fixen unha reviravolta, algo ó que sempre lle tivera medo, e saíume perfecta. Por algunha razón naquel momento, naquel intre, todo asemellaba posible, non tiña medo a ningunha cousa, non tiña medo a intentar o que sempre dubidei facer. Así que me erguín e continuei xogando ata que de súpeto tropecei e caín ó chan.

Non me fixen dano algún. Non era posible facerse dano naquel lugar. Quedei uns momentos sentindo a humidade da herba na miña face. Pechei os ollos e respirei fondamente aquel verde arrecendo. Entón, namentres permanecía expirando o aire, notei como alguén me asía e me axudaba a erguer. A pesar de que non vira aínda a ninguén naquel lugar non tiña medo. Naquel lugar non me podía pasar nada malo.

Entón escoitei esa voz e sentín ese saúdo agarimoso dunha man que se pousaba nas miñas costas, esa sensación que tan coñecida me era. Esa persoa era alguén a quen facía anos non vía. Esa persoa que me axudaba a erguer era meu pai.

Levantei a vista e olleino. Aí estaba diante miña, sorrindo con ese sorriso seu, fedello e cheo de bondade. Queríalle dicir moitas cousas pero nada saía da miña gorxa. Entón dinme conta de que choraba de felicidade.

O meu pai secou as miñas bágoas coas súas mans e abrazoume. Díxome que se alegraba de verme e que tiña que ensinarme algo. Colleume da man e comezou a camiñar e eu, aínda abraiado e marabillado pola súa presenza, empecei a andar o seu carón. Ollábao e sorría e empecei a sentirme cada vez máis feliz, ledo por atoparme de novo con el.

Levabamos un anaco avanzando por aquel prado infinito cando puiden observar como unha lúa alaranxada aparecía no ceo, pouco a pouco, namentres a noite cubría aquel lugar. Eu observaba fascinado aquela lúa que coroaba o ceo con máis estrelas que ninguén puidese crer ver na súa vida. Seguiamos andando pero non estaba canso. De feito parecía que naquel lugar non puidese cansarme xamais.

O meu pai faloume e díxome que estabamos a chegar. Indicoume co seu dedo índice un lugar diante de nós e, entón, naquel mesmo intre, xurdiu da nada a figura dunha árbore grandiosa.

Esta contestación do meu pai non me agradou tanto como agardaba e funme a durmir medio enfurruñado aquela noite. Meu pai, sen embargo, non me fixo moito caso e o enfado pasóuseme despois de durmir. Co paso dos días, cativo coma era, xurdíronme outras dúbidas e outros xogos e non volvín a pensar mais no asunto.

Non puiden deixar de sorprenderme cando, moitos anos despois, cando eu era xa un home feito e dereito e seus contos unha lembranza agarimosa da miña infancia, unha lembranza do meu fantástico pai que facía anos desaparecera da miña vida agardando a atoparme alí onde o tempo non existe, aquilo que me dixera o meu pai cumpriuse.

Árbol

A árbore dos sonos (I)

Publicado: 17 mayo, 2013 en Especiales
Etiquetas:

De cativo o meu pai contábame unha historia que quedou gravada na miña memoria para sempre. Era a historia da árbore dos sonos. Cada noite achegábase a miña cama para relatarme, baixo a atenta mirada dos meus ollos abertos como pratos, como as árbores dos sonos eran plantadas polos anxos no recuncho de terra que nos pertence, a cada persoa, dentro do reino da esperanza, naquel que moitos chaman o máis alá.

Era unha historia que non me cansaba de escoitar e pedíalle que ma contase unha e outra vez. El sempre o facía, paciente como era, e sempre cun agarimo que nunca poderei esquecer.

Relatábame como a semente desas árbores é plantada en canto as nosas almas son enviadas á terra para que nós nazamos. Cando chegamos a este mundo, cando as nosas nais dannos a luz, da súa semente xermola unha pequena raíz que sae ó exterior dese campo de felicidade que existe no outro mundo. Este pequeno xermolo vai medrando á par que van medrando as nosas esperanzas, á par que imos cumprindo idades e vai pasando o tempo, e medra en tanto medran as nosas ilusións de vivir, os nosos sonos por cumprir.

Cando xa temos uns cantos anos e nos convertemos en meniños que falamos, xogamos e utilizamos a nosa mente, o noso xermolo convértese nunha árbore moza.

O encargado de coidar a nosa árbore non é outro que o noso anxo da garda. El foi quen a plantou, o que a coida e o que a rega para que se faga garrida e forte, namentres que, dende a súa beira, guíanos e observa como maduramos como persoas.

Sempre que chegabamos a esta parte do conto eu preguntáballe ó meu pai como era o meu anxo da garda. El respondíame con outra pregunta. Sempre me dicía ¿ti como pensas que é?

Eu quedábame a pensar e acababa contestando que, ó meu parecer, debería ser como un neno, un neno ledo que sempre ri e que ten ás para poder voar.

O meu pai ría ante a miña resposta namentres me chiscaba un ollo e despois dábame unhas palmadas nas costas.

Unha noite escoitando este conto, pouco antes de deixar de escoitar as historias que me contaba o meu pai, xusto antes de comezar a ler as historias dos libros que me regalaba a miña nai, pregunteille se algunha persoa podería ver súa árbore dos sonos.

O meu pai díxome que tal vez, que non era algo sinxelo, pero que podía ser que algún día eu mesmo puidera ver a miña.

Eu pregunteille, insistinlle, en como o podería facer, en como podería buscar esa árbore para vela. Meu pai observoume durante un intre e díxome que non tiña que procurala, que ela me atoparía. Pero aquela resposta, por suposto, non me convenceu, e pregunteille cando sería iso.

El, tan so, díxome que quizais algún día en sonos.

Cuento

En aquel instante fue cuando desperté. Mi mujer, a mi lado, estaba despierta y me ojeaba con curiosidad. Me dijo qué se había espabilado unos momentos antes y qué se había girado para verme y qué observa en mí una sonrisa de felicidad como nunca me lo vira antes.

–          ¿Eres feliz? – me preguntó.

Le dije que sí, que no podía serlo más y la besé.

Horas después le dije a mi mujer que nuestro hijo sería muy afortunado y que todos los días le contaría cuentos y haría que creyera en sus sueños para que los pudiera alcanzar algún día. Ella asintió, y me respondió que lo haríamos juntos.

Mi mujer nunca me preguntó qué había soñado. Quizás fue lo mejor, nunca le podría explicar unas sensaciones de felicidad tan fuertes como las que tuve en aquellos momentos, como las que tuve en aquel sueño.

Pasados unos meses, en una revisión con el médico, nos confirmaron que nuestro bebé iba a ser un niño.

Llegados la casa empezamos a hacer conjeturas y a nos imaginar a nuestro hijo creciendo con nosotros.

–          ¿Cómo le quieres llamar? – me preguntó.

No dudé ni por un momento mi respuesta.

–          Ángel, como su abuelo.

Ángel